เอานิยายที่เคยเขียนไว้มาให้อ่านกันเพื่อดู feedback ค่ะ ถ้า feedback ดีอาจจะทำภาพประกอบให้ด้วย

=================================================

Prologue

ณ.ศษวรรษที่โลกนี้ถูกทำลายไปหมดแล้ว เนื่องจากปล่อยระเบิดปรมาณูใส่กันจนโลกเกือบแตก กลายเป็นว่าหลงเหลือมนุษย์อยู่ไม่กี่คนที่รอดจากสงครามปรมาณูล้างโลกนั้น คนบางส่วนได้ถูกนำไปทำเป็นอาวุธชีวภาพ จนกลายเป็นซอมบี้เหลืออยู่บนโลก

ส่วนสัตว์ก็สูญพันธุ์ไปหมด มนุษย์ได้ดำรงชีวิตเหมือนสมัยก่อน รวมกลุ่มกันเป็นชนเผ่า ส่วนโลกนั้น เมืองและประเทศหายไปหมดแล้ว มนุษย์ในยุคหลังจึงมีแค่ชนเผ่าเดียว ที่เป็นชนเผ่าสุดท้าย ชื่อเผ่าโรคุคารอยด์

หน้าตาของมนุษย์ในยุคนี้ มีเพียง2ประเภท

1.หน้าตาสวยหรือหล่อมาก  2.หน้าตาแย่มากเหมือนผี

คนที่หน้าตาดีนั้นกลายเป็นนักฆ่าที่ฆ่ามนุษย์กันเองเพื่อล่านำเลือดของมนุษย์คนนั้นมาฉีดใส่ร่างตัวเองเพื่อให้ทนทานต่ออาวุธชีวภาพและให้สามารถดำรงอยู่ได้

พวกหน้าตาสวยงาม เป็นมนุษย์ที่ไม่มีชนเผ่า เรียกตัวเองว่า แวนเดอร์เรอร์  ส่วนพวกมีเผ่าคือมนุษย์ชั้นต่ำในโลก เนื่องจากเลือดของมนุษย์ชนิดนี้ เหมือนกับมนุษย์ยุคเก่ามาก เพียงแต่ได้รับการวิวัฒนาการไปอีกขั้น ที่ทนทานเชื้อโรค แต่ถ้าเจออาวุธหนักก็ตายได้เหมือนเดิม

แวนเดอร์เรอร์เป็นมนุษย์ที่เชื่อกันว่าฉลาดมาก ไอคิวสูงจนสามารถประดิษฐ์อาวุธได้หลายอย่าง แต่ก็โหดเหี้ยมมากเช่นกัน

อย่างที่บอกคือ สัตว์สูญพันธุ์ไป ยกเว้น สัตว์ตระกูลอาร์เคโนแทรป หรือแมงมุมกลายพันธุ์ เนื่องจากนักวิทยาศาสตร์รุ่นหลัง ค้นพบว่า มีอาร์เคโนแทรปบางตัว เพศสภาพเป็นกระเทย คือมีทั้งหญิงทั้งชายในตัวเดียวกัน สามารถออกไข่และฟักได้ด้วยตนเอง นอกจากนี้ อาร์เคโนแทรปยังเป็นสัตว์ที่คงทนต่ออาวุธชีวภาพอีกด้วย และสามารถท้องและไข่ออกมาได้ด้วยตนเอง

แมงมุมกลายเป็นสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่รอดพ้นจากสงครามโลก หลังจากที่มันรอดสงครามมันก็เรียนรู้จะอยู่รอดในโลกนี้ ด้วยการกลายพันธุ์เป็นสัตว์ใหญ่ แมงมุมในศษวรรษนี้จึงมีร่างใหญ่ มีปีกบินได้ดีและไกลกว่าเดิม

นักวิทยาศาสตร์ตั้งชื่อให้ว่า อาร์เคโน(Archaino trap) มาจาก Archaic ในศษวรรษนี้ เป็นสัตว์นักล่าที่ดุร้ายที่สุด เป็นสัตว์ที่ออกไข่ได้เองโดยไม่ต้องผสมพันธุ์กับเพศผู้ แต่กว่าจะออกไข่ได้ ต้องใช้ระยะเวลาประมาณ 5 ปีด้วยกัน และล่ามนุษย์เป็นอาหารอีกด้วย

นอกจากนี้ ก็มีเผ่าพันธ์ยูโฟรีอิค(Yuphorheic) วิวัฒนาการมาจากแมงดาทะเล ที่ทนทานต่ออาวุธชีวภาพและระเบิดทุกชนิด และได้วิวัฒนาการจนตัวใหญ่ขึ้น และพัฒนาการมาเรื่อยๆ จนหน้าตาของแมงดาทะเลดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก

คือมีกระดูกสันหลังและมีกล้ามเนื้อ,เลือด แต่ในศษวรรษนี้ ยูโฟรีอิค ได้กลายเป็นอาหารหลักของอาร์เคโนแทรป หรือเรียกสั้นๆว่าอาร์แทรปและยูโฟรีอิคได้กลายเป็นพาหนะของมนุษย์ ยูโฟรีอิคเป็นสัตว์กินพืชและทำรังบนต้นไม้

=================================================

เรื่องในมุมมองของไกอา

=================================================

วันนี้เป็นวันเดิมๆๆของเธอ “ไกอา เรีย” แวนเดอร์เรอร์สาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร

“น่าเบื่อมาก เรื่องนี้เราต้องเจออีกแล้วเหรอ”

เธอพูดหลังฆ่ามนุษย์ไปสองคนและนำเลือดมนุษย์มาฉีดเซรุ่มใส่ตัว

เธอขี่ยูโฟริอิคอย่างเร่งรีบฝีเท้าออกไปข้างหน้า ครุ่นคิดอยู่ในใจ

“จะมีวันไหนที่ชะตาชีวิตฉันจะเปลี่ยนได้ไหมนะ”

“ทำไมสงครามนิวเคลียร์นั่นต้องทำให้ชีวิตเรามาเจอเรื่องบ้าๆ ทำให้ชีวิตฉันตกอยู่ในคำสาป”

“สันติสุขคืออะไร”

อะไรคือสิ่งที่พระเจ้าบอกว่า”สันติสุขจงอยู่กับท่าน”เวลานี้ฉันเห็นสันติสุขไม่เคยมีอยู่

ถ้าฉันไม่ฆ่ามนุษย์ฉันก็ต้องตาย

“สันติสุขมีแต่ในสวรรค์สินะ งั้นชั้นก็คงต้องตาย”

เธอลงจากยูโฟริอิค วิวรอบๆเป็นหน้าผาสูงชัน มองไม่เห็นทิวทัศน์ด้านล่าง

“ถ้าสันติสุขคือความตาย ฉันขอเลือกที่จะตาย”

เธอเอามือแตะหน้าอกและพูดว่า

“ลาก่อน”

เธอล้มตัวลงไปด้านล่างที่มีหน้าผา ตกลงไป ดิ่งลึก โดยไม่รู้ชะตากรรม

ในขณะเดียวกันเขา ผู้ไม่มีชื่อ ใส่หน้ากากและพันผ้าพันแผลทั้งหน้า เหลือแต่ตา อาศัยอยู่แถบด้านล่าง แน่นอนว่าเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่น่าเกลียดราวกับผี

“นั่นอะไร” เขาพูดพลางมองท้องฟ้าสีครามที่มีแสงอาทิตย์เรืองรอง

พอเห็นใกล้ๆถึงรู้ว่าเป็นผู้หญิงตกลงมาจากด้านบน เขาไปช่วยไม่ทัน  เธอกระแทกหินและตกลงไปบริเวณน้ำ

เขาตามไปช่วยเธอ ในขณะที่เธอกกำลังสลบ ในขณะที่เขาเห็นเธอครั้งแรก เขาใส่หน้ากากอยู่ สำรวจดูว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่าเพราะกระแทกหินแรงมาก

“อึดแบบนี้แวนเดอเรอร์สินะ”

เขาคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา

“ทำไมคุณช่างงดงามอย่างนี้ ราวกับพระจันทร์ที่ไม่อาจจะเอื้อมถึงแสนเจ็บปวดและทรมาน”

“ถ้าตกแล้วไม่ตายแบบนี้คงเป็นแวนเดอร์เรอร์พรุ่งนี้คงฟื้น”

ไม่มีเสียงตอบ เธอสลบลึกมาก เขาดูแลเธอจนเผลอหลับไปข้างๆเธอ และพอตื่นมาด้วยความที่ว่ากลัวเธอจะกลัวจึงถอยห่างออกมาในพุ่มไม้ เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับผ้าพันแผล พร้อมกับพึมพำ

“มีคนมาช่วยฉัน”

“ทำไม”

“ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันตาย เธอตะโกนลั่นป่า” ไม่มีเสียงตอบ

พร้อมคิดในใจแถวนี้ลึกเกินจะเป็นเขตมนุษย์ผู้ที่มาช่วยเธออาจจะเป็นแวนเดอร์เรอร์ด้วยกัน เขาอยู่บนต้นไม้สูง ตอบเธอว่า

“ความตายไม่ใช่ทางออกสำหรับทุกปัญหาหรอก”

“นั่นคนที่ช่วยฉันเหรอ คุณอยู่ไหน”

“คุณมองไม่เห็นผมหรอกผมมันแแค่ดาวเคราะห์เล็กๆที่เป็นบริวารของดวงจันทร์อย่างคุณแทน พวกแวนเดอร์เรอร์ที่มีเทพอาร์เทมิสคุ้มครอง”

“คุณก็ออกมาสิ”

“ผมไม่อยากให้คุณเห็นผม”

“ทำไม คุณเป็นผีเหรอ”

“ก็ใช่มั้ง”

“งั้นเราไม่ต้องเจอกัน แต่บอกฉันที่ว่าสันติภาพคืออะไร”

“เป็นสิ่งที่อยู่ในจิตใจคุณเอง เวลาคุณรู้ว่าคุณปลอดภัย คุณมีข้าวกิน คุณยังมีชีวิต มีลมหายใจ”

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ และผมคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีก”

“ทำไมหละ”

“เพราะผมเองก็ปรารถนาสันติภาพ ผมจึงไม่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ เราอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า ต่อเราทั้งคู่”

chapter1-1

ไกอาครุ่นคิดอยู่นานถึงคำพูดที่ชายคนนั้นบอก

“หรือว่าเขาจะเป็น…มนุษย์”

“แต่แหล่งที่เราตกลงมาไม่ใช่แถบที่มนุษย์จะอยู่”

เธอกางแมพ

“นี่คือแถบยูโฟเรีย ยูโฟรีอิคและอาร์เคแทรปอาศัยเยอะเป็นพิเศษ ถ้าเขาไม่แน่จริงแบบแวนเดอร์เรอร์

และอ่อนปวกเปียดแบบมนุษย์เขาตายแน่”

เธอหันไปข้างหลังมีเสียงดังฉึก อาร์เคแทรปอยู่ข้างหลังเธอ แต่มันโดนธนูไฟยิง ไม่ใช่แค่อาร์เคแทรปเป็นแมงมุมธรรมดาแต่มันวิวัฒนาการมาจากแมงมุมแม่ม่ายดำ

“คุณยังอยู่แถวนี้ใช่ไหม ไหนบอกไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉัน แล้วช่วยฉันไว้ทำไม”

ไม่มีเสียงตอบ ไกอาคิดว่าป่วยการเปล่าๆเธอจึงออกเดินทาง

แล้วจากนั้นเสียงก็ตอบมา

“คุณพูดถูก ผมเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่น่าเกลียดน่ากลัว”

“คุณจะฆ่าผมหรือเปล่าหละ”

เสียงเขาดังมาจากต้นไม้ต้นไหนไม่รู้

“คุณไม่ใช่เหรอที่ต้องการสันติภาพ”

“ใช่ แต่ฉันจำเป็นต้องฆ่ามนุษย์ ไม่งั้นฉันก็ต้องตาย”

“ถ้านั่นคือความจำเป็น เราต้องฆ่ากันเอง”

“งั้นคุณก็เลิกตามฉันแล้วเราห่างกันตรงนี้ ถ้าฉันเจอคุณอีกครั้ง ฉันจะฆ่าคุณ”

“คุณมันสันติภาพแต่ปาก มีดีแต่ทฤษฏี เป็นแต่ฆ่าคน”

“แล้วมนุษย์สวะอย่างคุณมีดีอะไร พวกคุณไม่ใช่เหรอที่ทำลายโลกนี้”

“คุณก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ที่คุณยังงามได้อยู่ เพราะคุณเลือกฆ่ามนุษย์ คุณนั่นแหละที่ทำลายสันติภาพ

แต่กลับเรียกร้องหาสันติภาพ”

“แล้วคุณมีทางเลือกอื่นเหรอ ที่ไม่ต้องฆ่ามนุษย์”

“คุณมาอยู่ Clan เดียวกับผม เราไม่ใช่เพื่อนกัน เราร่วมงานกันครั้งนี้ ตกลงไหม?”

“งานอะไร?”

“เพื่อตามหาสันติภาพของคุณไง”

จบ chapter1-1